Ruim twintig jaar geleden bezocht ik een grote conferentie in Berlijn. Het was mijn eerste serieuze kennismaking met wat eens de Duitse hoofdstad was. Veel vertrouwder was ik in de jaren ervoor al geraakt met de al lang voortdurende discussie over de Duitse eenheid.
Ook in die junimaand van 1989 werden er weer vele woorden over gesproken, tussen hen die bleven hopen en degenen die hadden besloten zich neer te leggen bij wat toen de realiteit leek. Natuurlijk: er veranderde het een en ander achter het IJzeren Gordijn, maar de Muur was toch een onwrikbaar gegeven in de Europese machtsverhoudingen?

Nog geen half jaar later reden de eerste Trabantjes richting de Kurfürstendamm.
Sindsdien was ik vrijwel elk jaar wel een paar dagen in deze snel veranderende stad, die zich weer hoofdstad mocht noemen. Ik liep twee keer onder de Brandenburger Tor in de marathon die beide delen van de stad verbindt. Maar vooral de atletiekverslaggeving bracht me hier.
Want de "leichtathletik" was een grote sport in dit land, in Oost én West. De Istaf maakte deel uit van de Golden Four en later van de Golden League. Nederlandse atleten als Elly van Hulst en Stella Jongmans wisten 's winters de weg te vinden naar het Olympisch park, waar in een wat aftandse atletiekhal een bekende indoorwedstrijd werd gehouden. En toen het Olympisch stadion aan een uitgebreide renovatie toe was, leek het nog vanzelfsprekend dat de atletiekbaan er zou blijven, al moest deze dan de kleur krijgen van de plaatselijke voetbalclub.

Maar de atletiek in Duitsland heeft een andere plaats gekregen in de sportieve rangorde. Na de EK van 2002 dreigde het Olympisch stadion van München haar atletiekbaan te verliezen. In Stuttgart, waar in 1993 de WK plaatsvonden en de IAAF in de afgelopen jaren probeerde van de World Athletics Final een groot feest te maken, verdwijnt de atletiek uit het grote stadion. En de Istaf wil zich bij gebrek aan voldoende geld en toeschouwers vanaf volgend jaar terugtrekken in het gezellige, maar veel kleinere Jahn Sportpark.

‘Wees er snel bij, anders zijn we uitverkocht', luidde de boodschap uit Berlijn toen de kaartverkoop voor deze WK begon. Een half miljoen kaarten willen we verkopen, zo klonk het enige tijd later. Nu zijn de organisatoren tevreden als er, verspreid over negen dagen, ruim 300.000 mensen komen en als het mooi weer blijft misschien wat meer.
Vanmiddag zag ik grote en kleine stofzuigers door de gangen van het stadion en over de baan trekken. Hoe navrant ook, de erfenis van Hitler is een prachtig decor. Het schouwspel kan beginnen. Hopelijk zet het de toeschouwers in vuur en vlam.

Cors van den Brink.