800m

800m is de afstand waarop snelheid en snelheid en uithoudigingsvermogen samengaan. Het is verwant aan de halve mijl (880 yards of 805.67m) en werd voor het eerst in Engeland door professionele atleten gelopen rond 1830. Lange tijd was het gebruik om een snelle eerste ronde te lopen. Maar in 1932 werd Tom Hampson de eerste die onder 1.50 liep (1.49.7) wat hij bereikte met twee even snelle rondes. (54.8 + 54.9).

Toen de Duitser Rudolf Harbig het wereldrecord verpulverde in 1.46.6 in 1939 was dat met name te danken aan "interval training". bedacht door zijn trainer Waldemar Gerschler. Door deze training werd een specifiek uithoudingsvermogen ontwikkeld, door snelle trainingsherhalingen met korte herstelpauzes: bijv. 50 x 100m, 20 x 150m.
In 1959 besloot de IAAF op te treden tegen het veelvuldig geduw en getrek door de eerste 300m in banen te laten lopen. De huidige reglementen bepalen dat in bepaalde grotere wedstrijden, de eerste 100m in banen worden gelopen.

Hier gaat de atleet de strijd met zijn tegenstanders in twee ronden aan, hij neemt de situatie in ogenschouw en komt met ze in contact ? ellebogenwerk is de normaalste zaak van de wereld. Iedereen, groot of klein heeft een kans in deze wedstrijd waarbij anaërobe inspanning een laatste sprint naar de finish kan ontketenen. De 800m loper moet beschikken over lef, strategisch inzicht, gevoel voor positie kiezen en anticiperingsvermogen. Samen kunnen deze eigenschappen je in staat stellen diegenen te verslaan die sterker zijn dan jijzelf. Het is een wedstrijd die doordrenkt is met romantiek, waarin alles kan gebeuren, waar de verlengde snelheid van de 400m het uithoudingsvermogen van de 1500m tegenkomt. Het is het koninkrijk van de super- atleten die snel en lang kunnen lopen.

1500m

Het "zusje" van de mijl (1609.32m). De 1500m werd geboren op de 500m banen van het Europese vasteland. Het is de klassieke middenafstand geworden ?die een combinatie van snelheid, uithoudingsvermogen en tactische scherpzinnigheid is.
Het maakte al deel uit van de eerste moderne Olympische Spelen en in de vroege periode kwamen veel 1500m lopers ook uit op de 5000m. Paavo Nurmi (Finland) werd in 1924 Olympisch kampioen op beide afstanden. Tussen beide nummers zaten slechts 50 minuten!
De rivaliteit tussen de Zweden Gunder Hägg en Arne Andersson, tussen 1940 en 1944 bracht het wereldrecord omlaag tot 3.43; dankzij Gösta Olander's natuurlijke trainingsmethode van twee keer per dag een lange duurloop.
Midden zestiger jaren won intensief snelheidgeoriënteerde interval werk aan populariteit, dankzij de geweldige tijden die bereikt werden door de jonge Jim Ryun (USA).

Afrika, wiens atleten hebben geleerd hun deugden van talent, hard werken en tactische durf te combineren, hadden hun eerste doorbraak toen Kip Keino uit Kenia het Olympisch goud won in 1968. Tijdens de Common Wealth Games van 1974, liep Filbert Bayi (Tanzania) een wereldrecord van 3.32.2 (1.52.2 op 800m).
Net zoals Roger Bannister onsterfelijk is geworden door als eerste de barrière van vier minuten op de mijl (Oxford, 1954) te doorbreken, zo werd een andere Brit, Steve Cram, de eerste onder 3.30 op de 1500m (Nice, 1985).
Daarvoor hadden Sebastian Coe en Steve Ovett de heerschappij op de 1500m/mijl gehad. Vandaag de dag zijn het de Noord Afrikanen die dit nummer domineren. Eerst Nourredine Morcelli (Alg.) en daarna zijn opvolger Hicham El Guerrouj (Mar.), met hun straffe trainingsschema's en een onverschrokken houding, vertegenwoordigen de ultieme volbloed 1500m loper.

Dit koningnummer, waarin de atleet moet balanceren tussen de zuurstofvoorziening en de zuurstofschuld. Hier begint het uithoudingsvermogen echt te tellen, maar snelheid is ook van belang, gezien de veelvuldige deelname van 800m specialisten. De grote pioniers op de 1500m hebben zichzelf nooit grenzen gesteld, en zo overtroffen ze zichzelf steeds. Taaiheid, energie en mentale weerbaarheid zijn de voornaamste ingrediënten van succes. Soms hebben ze genoeg veerkracht voor een aanval in de laatste bocht op iemand die ze nooit eerder hebben verslagen.