Benthe groeit dankzij nijntje Inclusief: ‘We kunnen haar met een gerust hart loslaten’

Benthe heeft cerebrale parese, waardoor lopen niet lukt en kruipen moeizaam gaat. Na de zomer gaat ze naar de basisschool. Ze start op het speciaal onderwijs, waar therapieën en lessen volledig op elkaar zijn afgestemd. Drie dagdelen per week volgt ze een intensief revalidatieprogramma op de Sint Maartenskliniek in Ubbergen met fysiotherapie, ergotherapie en logopedie, gericht op haar motorische ontwikkeling. Hoe mooi is het dat ze bij AV Astylos samen met leeftijdsgenootjes kan sporten? Dat zou natuurlijk heel vanzelfsprekend moeten zijn. Ieder kind is immers uniek en verdient de kans om mee te doen.

Haar ouders, Paul en Aafke, zitten een paar meter verderop ontspannen aan een picknicktafel. Ze hoeven niets te sturen of te corrigeren. Ze kijken trots toe hoe hun dochter haar weg vindt in de groep. Een jeugdtrainer helpt haar even met het frame, daarna gaat ze zelf op pad. Benthe straalt. Dit is haar plek.

Aafke vertelt dat ze via een bericht op Instagram in aanraking kwam met het inclusieve karakter van het beweegprogramma. ‘Er stond heel duidelijk dat ook kinderen met een beperking welkom zijn. Dat maakte voor ons het verschil. Je voelt je gezien en durft te vragen.’ Paul vult aan: ‘Die expliciete uitnodiging maakte de stap naar een reguliere sportvereniging ineens veel kleiner. Anders hadden we waarschijnlijk verder gezocht naar andere plekken waar Benthe óók gewoon mee kan doen. Maar omdat Astylos duidelijk aangaf open te staan voor kinderen zoals Benthe durfden we deze keuze te maken.’

Kijken naar mogelijkheden

Trainer Edwin leidt al vier jaar het nijntje Beweegdiploma bij AV Astylos. Hij begon ermee omdat hij merkte dat veel kinderen belangrijke basisvaardigheden missen. ‘Ik zie soms kinderen van tien die nog niet kunnen touwtjespringen. Ik wilde daardoor op jongere leeftijd met de kinderen aan de slag gaan, met de nadruk op plezier en motoriek.’

Toen de Atletiekunie samen met Stichting het Gehandicapte Kind het programma uitbreidde met nijntje Inclusief, dacht Edwin niet lang na en sloot zich aan. ‘Alle kinderen hebben het recht om te bewegen. Ik wil ieder kind helpen en laten sporten.’ De aanmelding van Benthe voelde voor hem dan ook als een logische stap. ‘Ik heb niet lang met de ouders gepraat. Ik vroeg maar één ding: wat kan ze wél? Meer hoefde ik niet te weten.’

Voor haar eerste training paste hij een paar oefeningen aan, zette extra jeugdtrainers in en keek vooral tijdens de les wat werkte. Hij vond het spannend, vertelt hij, niet omdat hij twijfelde of het kon, maar omdat hij wilde dat Benthe er echt iets aan zou hebben. ‘De eerste keer heb ik haar bewust wat extra aandacht gegeven. Ik wilde zien wat ze kon en hoe ze reageerde. Je hoopt dat je het goed doet, dat ze plezier heeft en dat ze vooruitgaat.’ Die eerste les gaf hem meteen vertrouwen. Sindsdien draait Benthe volop mee met de groep, precies zoals hij had gehoopt.

Paul en Aafke herkennen dat. ‘Ze doet mee, leert, speelt en heeft plezier, zonder dat ze apart wordt gezet,’ zegt Aafke. Paul knikt. ‘Het moet niet alleen om haar draaien. Dat is ook voor de rest van de groep niet prettig.’

Speelmaatje

Op de grasbaan heeft Benthe een maatje gevonden. De tweejarige Benjamin wandelt vrolijk om haar heen. Samen lijken ze een eigen spel met een bal te hebben bedacht: hij rolt hem naar haar toe, zij duwt of gooit hem terug. Allebei schieten ze regelmatig in de lach. Richard, de vader van Benjamin, kijkt stralend toe. ‘Dit is toch prachtig? Ik vind het vooral mooi dat Benjamin nu al leert dat samen spelen met een meisje als Benthe heel normaal is.’

Edwin ziet hetzelfde gebeuren. ‘Kinderen vinden dit helemaal niet gek. Ze zien dat Benthe sommige dingen anders doet, maar daarna spelen ze gewoon verder.’ Dat is ook precies hoe hij de lessen opbouwt. ‘Trainers denken vaak te moeilijk. Ik vind dat je klein moet beginnen, kijken naar wat wél lukt en kinderen eerst een succeservaring geven. Daarna kun je het steeds uitdagender maken.’ Juist die succesmomenten geven hem de meeste voldoening. ‘Het mooiste vind ik dat een kind zélf ontdekt wat het kan. Dat moment waarop hij of zij denkt: ‘hé, dit lukt mij’. Daar doe ik het voor.’

Groeien in beweging én zelfvertrouwen

Ook thuis merken haar ouders hoe belangrijk de lessen zijn voor Benthe . ‘Als ik zeg dat het zaterdag is, roept ze meteen: ‘Dan ga ik sporten!’’, zegt Aafke lachend. Paul vult trots aan hoe ze vooruit is gegaan. ‘Ze kruipt beter, beweegt vrijer en gaat ook in haar frame vooruit. Ze gaat nog niet snel, maar ze komt steeds verder. De lessen zijn een mooie aanvulling op wat ze leert op de Sint Maartenskliniek. Het versterkt elkaar.’

De grootste winst zit misschien nog wel ergens anders. Benthe maakt contact met andere kinderen, speelt samen en durft steeds meer. ‘Dat ze er écht bij hoort, is voor ons misschien wel het mooiste,’ zegt Aafke. ‘We kunnen haar hier met een gerust hart loslaten. De trainers zijn lief en voorzichtig en de groep is warm.’

Edwin ziet die ontwikkeling ook. ‘Ze heeft haar eigen tempo en dat is helemaal goed. Laat haar maar ontdekken. Ze mag ook gerust een keer vallen. Zo leert ze wat ze wél en niet kan.’

Eenvoudige boodschap

Voor andere ouders in dezelfde situatie hebben Paul en Aafke een eenvoudige boodschap. ‘Probeer het gewoon. Ga het gesprek aan met een vereniging, kijk een paar keer mee en geef het de tijd. Je gunt ieder kind zo’n plek.’

Edwin hoopt dat ook andere verenigingen de stap durven te zetten om te beginnen met nijntje Inclusief. ‘Je hoeft het niet ingewikkeld te maken. Kijk naar het kind dat voor je staat en durf te proberen. Je hoeft niet alles vooraf perfect te regelen.’ Als het aan Edwin ligt, komen er nog meer kinderen met een beperking in de groep die hem zo lief is. ‘Laat maar komen. Dan kijken we samen wat er mogelijk is.’