‘Door samen te sporten, ervaarde ik dat ik erbij hoor’

Lauren had al heel wat sporten geprobeerd toen ze op haar vijftiende begon met atletiek, bij Prins Hendrik in Vught. “Mijn zusje was toen al lid bij de vereniging. Zij was vooral aan het lopen en sprinten, dat is niet meteen iets voor mij, maar ik dacht: er zijn meer dingen te doen binnen de atletiek.”

Door haar cerebrale parese – een hersenaandoening waardoor je je spieren moeilijker kunt aansturen – heeft ze moeite met lange afstanden lopen en springen. “Ik ben gestart bij de Frame Running groep. Ik vond het leuk, maar later kwam het gevoel: misschien kan ik wel meer dan dit.” Na wat proberen bij andere groepen kwam ze uit bij een gemengde groep, met atleten met en zonder beperking. “Ik was het altijd gewend om in een apart groepje te zitten, ik had er nooit zo over nagedacht om met atleten zonder beperking te sporten. Maar ik vond het fijn dat die optie er was. Al snel voelde ik dat ik hier op mijn plek zat.”

In de inclusieve trainingsgroep ervaarde Lauren dat ze er mocht zijn. Dat was voor haar van grote betekenis, te meer omdat ze dat gevoel op school niet had: “Mijn tijd op de middelbare school was niet zo’n fijne tijd. Als je een beperking hebt, voel je je al snel anders dan de anderen. Je kunt niet alles wat anderen kunnen, je moet je vaak aanpassen. Op de atletiekvereniging ervaarde ik dat ik erbij hoor, dat ik mee mag doen. Dat was belangrijk om mezelf te accepteren.” 

Onverwacht talent

Dankzij de atletiek groeide haar zelfvertrouwen. Ze verlegde haar grenzen en kwam steeds verder. “Dat ik trots kon zijn op mijn groei, dat heeft verschil gemaakt voor mij. Dat ik doelen had om te halen, motivatie om te trainen.” En ze bleek talent te hebben, geheel onverwacht: “Ik trainde al een tijdje en deed ook mee aan wedstrijden. Toen heb ik op Papendal een classificatie gedaan, om te kijken in welke categorie je valt. Kort na de classificatie deed ik opnieuw mee aan een wedstrijd en heb ik het Nederlands record discuswerpen verbroken, terwijl ik geen idee had. Ik was al naar huis gegaan toen dat werd omgeroepen. Ze hebben het me achteraf gemaild.” 

Inmiddels traint Lauren bij twee verenigingen: “Nog steeds in Vught waar ik begonnen ben, en doordeweeks in Leiden waar ik naartoe verhuisd ben voor mijn studie.” Daar begon de zoektocht opnieuw: “Op de website van Leiden Atletiek kon ik nergens iets vinden over hun aanbod voor para-atleten. Toen heb ik een mailtje gestuurd naar het bestuur: ik ben para-atleet, kan ik bij jullie meedoen in de werptraining? De trainer mailde dat hij het lastig vond, maar stelde wel voor dat ik een keertje kwam meetrainen. Al snel groeide zijn enthousiasme. Nu train ik daar ook met veel plezier in de werpgroep, waar ik de enige para-atleet ben.”     

Opleider bij de Atletiekunie

Als opleider bij de Atletiekunie leert Lauren verenigingen hoe ze hun aanbod inclusiever kunnen maken. Ze doet dat in workshops, in webinars en in de opleiding voor jonge trainers. Daarbij put ze uit haar eigen ervaringen: “Het begint ermee dat je op je website zichtbaar maakt dat mensen met een beperking welkom zijn. Je kunt ook flyeren bij mytylscholen en revalidatiepraktijken. Laat zien dat je het aanbiedt.” En heb je als trainer of bestuurder twijfels? Dat kan natuurlijk. “Ik snap dat het lastig kan zijn als je nog nooit atleten met een beperking gehad hebt.  Het helpt om het bespreekbaar te maken: ‘Ik weet niet goed hoe ik het moet aanpakken, kun jij me daarbij helpen?’ Ik kan zelf goed aangeven wat ik kan, of een alternatieve oefening bedenken. Wanneer je als trainer laat zien dat je graag wil meedenken, dan voel ik me minder een belasting voor de trainer.”

In haar workshops vertelt ze trainers en bestuurders hoe ze met inclusieve groepen kunnen werken. “Op veel verenigingen is alleen een aparte Frame Running groep. Voor sommige mensen is dat een uitkomst, maar voor anderen is gemengd heel belangrijk. Daar gaat inclusie over: het moet passend zijn. Er moet dus een omslag komen naar meer inclusieve groepen. Ik leg dan uit hoe je omgaat met verschillende niveaus in de groep; dat is een vraag die veel trainers hebben. Je kunt niet hetzelfde doen voor iedereen.” 

Ongeziene topprestaties

Lauren is ook Unieraadslid bij de Atletiekunie. Door inclusieve thema’s binnen de bond aan te kaarten, probeert ze bijvoorbeeld om het trainingsaanbod voor atleten met een beperking te vergroten. Ook wil ze graag een inclusiever wedstrijdsysteem, vooral bij grotere wedstrijden. “Toelating gaat soms op basis van prestatie, maar ze kijken niet naar je beperking. Daardoor mag ik niet altijd meedoen. Of je mag alleen kogelstoten met vier kilogram terwijl ik werk met drie. Soms gaat dit wel goed maar ik zou dit graag vaker zien. Het helpt als de wedstrijdorganisatie zich open opstelt. Je laat dan zien: para-atleten zijn welkom om mee te doen.” 

Verder wil ze graag meer zichtbaarheid voor de ONK Para Atletiek. “Dat is nu een apart evenement. Als mijn zusje meedoet met de ASICS NK Atletiek dan staan daar tien fotografen, terwijl er eentje staat bij de ONK. Ik zou er een gezamenlijk evenement van willen maken. Dat zorgt er ook voor dat parasporters meer worden geaccepteerd. En het biedt de mogelijkheid voor sporters met en zonder beperking om samen te sporten; dat gun ik iedereen.”

Webinar op 11 januari

Wil je ook tips van Lauren voor jouw vereniging? Meld je dan aan voor haar webinar van 11 januari, van 19:30 tot 21:00 uur. Met tal van ideeën om je trainingen leuk en uitdagend te maken voor atleten met én zonder beperking.