Steeds meer atletiekverenigingen hebben ook een aangepast aanbod. Natuurlijk is elke locatie, club en situatie uniek maar het loont wel de moeite om de succesverhalen te kennen. De Vughtse atletiekclub Prins Hendrik is er daar één van. Hier kan echt bijna iedereen terecht voor een training die bij hem of haar past. Van Frame Runners en mensen met een verstandelijke beperking tot en met blinden en kinderen met autisme. Wekelijks trainen er zes verschillende aangepaste groepen. Carolien Wellen is één van de trainers: ‘Wanneer onze leden met een glimlach naar huis gaan, is het goed.’
In 2016 startten Carolien Wellen en haar man Rob Janssen bij Prins Hendrik met een paar Frame Runners. Het aanbod bestaat inmiddels uit verschillende groepen: para-atletiek, Frame Running en Running Blind. En dan zijn er nog beweeggroepen voor mensen met COPD, obesitas en NAH (niet aangeboren hersenletsel). In dit artikel gaat het vooral om het aantrekken en behouden van de eerste twee doelgroepen.
‘En dan zien we groei’
Aandacht, ruimte en tijd
Bij de vereniging in Vught, die ruim 1.700 leden telt, voelen ook aangepaste sporters van alle niveaus en beperkingen zich thuis. Carolien vertelt: ‘Special Sports, zo noemen we de tak aangepast sporten binnen onze vereniging. Rob regelt de zaken achter de schermen en ik sta vooral op de baan. Dat doe ik samen met een heleboel andere trainers en vrijwilligers hoor.’ Dat is dan ook meteen de basis van een goed aangepast sporten aanbod volgens Carolien: ‘Zorg dat je vanaf de start ruim voldoende mensen hebt om te trainen en te helpen tijdens de trainingen. Op zaterdag staan wij vaak met acht trainers en vrijwilligers en hebben we ook nog een of twee stagiaires van een sportopleiding. Maar er trainen dan ook twee groepen: de groep para-atleten en de Frame Runners. Hier zitten bijvoorbeeld ook slechtzienden en kinderen met autisme bij, die nemen onze trainers bij de instructies of bepaalde oefeningen vaak even apart. Iedereen krijgt hier de aandacht, ruimte en tijd die hij of zij nodig heeft. En wat de beperking ook is, ze kunnen allemaal aan de atletieksport meedoen. Het kost soms ook al tijd om te ontdekken wat iemands mogelijkheden precies zijn, ook die tijd geven we ze. En dan zien we groei, ze worden beter in bewegen en sporten. En dat is mooi.’
‘Ze kunnen drie keer per week komen trainen’
De Frame Runners
Carolien: ‘Onze Frame Runners bestaan uit een groepje van tien kinderen die zichzelf door middel van de Frame Runner voortbewegen, elk op hun eigen tempo. Dit zijn kinderen met bijvoorbeeld een cerebrale parese, een stofwisselingziekte maar ook enkele met een verstandelijke beperking. Op zaterdag traint na de jeugd ook nog een groep volwassenen, zo krijgen ook zij voldoende aandacht. De kinderen hebben bij ons de mogelijkheid om drie keer per week te komen trainen. Een deel van deze kinderen was al gestart met para-atletiek bij een collega-vereniging in Den Bosch, maar de trainster ging weg. Wij hebben toen aangeboden deze sporters over te nemen. Bij ons in Vught zagen ze de Frame Runners in actie en wilden daar mee aan de slag. De meeste van onze jonge aangepaste sporters komen via de Mytylschool, daar hebben we een kort lijntje mee. We hebben in het verleden ook wel flyers uitgedeeld, maar dat werkte niet zo goed. We merken sowieso dat veruit de meeste Special Sports leden via-via binnen komen. We moeten het echt van mond-tot-mondreclame, onze eigen website en het loket Uniek Sporten hebben. We hebben ook goed contact met Move Vught, onze buurtsportcoaches. Laatst organiseerden zij een dag voor het aanbod van aangepast sporten in Vught, er was veel animo voor Frame Running. Hopelijk levert dat nog wat nieuwe leden op want de groep para-atleten groeit momenteel harder dan de Frame Runners. Verder zit ik samen met andere trainers in een app-groep van Frame Running Nederland. We delen er ideeën en organiseren wedstrijden met elkaar. Ook belangrijk: zorg dat je enkele Frame Runners hebt, die kun je tegenwoordig ook lenen.’
‘De kinderen kunnen zichzelf zijn’
Para-atletiek
‘Dit is een heel gemêleerde groep van veertien kinderen. De overeenkomst is dat ze kunnen rennen met hun eigen benen. Ze krijgen dan ook allemaal de atletieksport aangeboden en doen mee met de onderdelen die ze kunnen, op hun eigen tempo. Een aantal kinderen heeft bijvoorbeeld wel lichamelijke beperkingen en er doen ook slechtziende kinderen mee. Belangrijk is dat ze in deze groep zichzelf kunnen zijn en ze vinden het heel fijn om niet wéér als bijzonder groepje te worden weggezet. Het gaat ook prima samen zolang je maar voldoende mensen hebt. In het geval van slechtzienden houden we rekening met kleurgebruik: het materiaal en onze kleding heeft bijvoorbeeld een kleur die sterk afwijkt van de kleur van de baan. De groep para-atleten traint tegelijk met de Frame Runners. We proberen deze groepen een beetje te laten integreren met elkaar door soms samen spelletjes of estafette-loopjes te doen.’
BSR Agency
Komen aanwaaien
Carolien zegt ook voor het aantrekken van de groep para-atleten geen echte strategie te hebben. ‘We hebben wel contact met bijvoorbeeld kinderfysiotherapeuten maar dat levert vooralsnog niets op. De meeste leden zijn gewoon komen aanwaaien’, lacht de enthousiaste trainster. ‘Ik startte deze groep met een aantal atleten die al snel de overstap naar een reguliere groep maakte. Maar zij zorgden wel weer voor bekendheid van de groep. Net zoals de Frame Runners, ook zij of hun ouders kennen weer kinderen die bij onze groep para-atleten past. Of via leden van reguliere groepen. Een advertentie in het lokale blaadje in Vught heeft denk ik ook wel geholpen.’
Toch wel een strategie
Carolien zegt diverse keren dat Prins Hendrik geen strategie of aanpak heeft om de doelgroep aangepaste sporters aan te trekken. ‘Het loopt gewoon.’ Maar wanneer je goed leest, merk je op dat Prins Hendrik wel degelijk iets bijzonders doet. Ze investeren in de doelgroep aangepast sporten met veel tijd en mensen. Alleen al drie keer per week staat Carolien met een team klaar om haar twee groepen te trainen. Bewust op gunstige tijdstippen en in het weekend zodat ouders kunnen brengen en halen. Leden aantrekken is één, leden behouden en groeien is twee. ‘We gooien er veel enthousiasme en humor in. We maken grapjes en dagen de kinderen uit. Wanneer ze met een glimlach naar huis gaan en lachend roepen “tot volgende week”, dan is het goed.’
Wil je ook graag starten met aangepast aanbod? Neem contact op met [email protected].
Esther Vliege schrijft voor de drie domeinen van de Atletiekunie (atletiek.nl, atletiekunie.nl en hardlopen.nl). Als freelance journalist, copywriter en redacteur creëert ze content voor print en online. Als ze niet schrijft over hardlopen, loopt ze zelf een rondje door de duinen.
